ادامه مطالب يادتون نره

ماه روزه، ماه مواسات و برابري است و ماهي است كه رزق مؤمن در او زياد ميگردد و ماهي است كه اولش رحمت و وسطش مغفرت و آمرزش و آخرش آزادي از آتش جهنم است، و اين ماه براي مؤمن بهره و منفعت است و براي منافق خسارت و ضرر

رمضان از اسماء الله است

          رمضان اسمي ار اسماء الهي مي باشد و نبايست به تنهائي ذكر كرد مثلاً بگوئيم رمضان آمد يا رفت، بلكه بايد گفت ماه رمضان آمد، يعني ماه را بايد به اسم اضافه نمود. امام محمد باقر (ع) فرمودند: نگوئيد اين است رمضان، و نگوئيد رمضان رفت و يا آمد، زيرا رمضان نامي از اسماء الله است كه نمي رود و نمي آيد كه شيء زائل و نابود شدني مي رود و مي آيد، بلكه بگوئيد ماه رمضان، پس ماه را اضافه كنيد در تلفظ به اسم، كه اسم اسم الله مي باشد و ماه رمضان ماهي است، كه قرآن در او نازل شده است و خداوند آن را مثل عيد قرارداده است همچنانكه پروردگار بزرگ عيسي بن مريم (س) را براي بني اسرائيل مثل داده است. و حضرت علي (ع) مي فرمايد:   شما به راستي نمي دانيد كه رمضان چيست و چه فضائلي در او نهفته است.

واژه رمضان و معناي اصطلاحي آن

رمضان از مصدر «رمض» به معناي شدت گرما و تابش آفتاب بر رمل... معنا شده است، انتخاب چنين واژه اي براستي از دقت نظر و خاص برخوردار است. چرا كه چرا كه سخن از گداخته شدن است و شايد به تعبيري دگرگون شدن در زير آفتاب گرم و سوزان نفس و تحمل ضربات بي امانش، زيرا كه رمضان ماه تحمل شدائد و عطش مي باشد، عطشي ناشي از آفتاب سوزان يا گرماي شديد روزهاي طولاني تابستان و عطش ديگر از نفس سركشي كه پيوسته مي گدازد و سوزشش براستي جبران ناپذير است.

در مقايسه اين دو سوزش، دقيقاً رابطه عكس برقرار است، بدين مفهوم كه نفس سركش با چشيدن آب تشنه تر ميگردد و هرگز به يك جرعه بسنده نمي كند و پيوسته آدمي را در تلاش خستگي ناپذير جهت ارضاي تمايلات خود وا مي دارد.