مي خوام بنويسم اما نميدونم چطور شروع كنم!
مي خوام درد دلم رو روي قلم و كاغذ بيارم ولي نمي تونم!
 به هر كجا نگاه مي كنم جز سياهي چيزي نمي بينم
خدايا ! ...
گناه من چيه؟
مي گويند: نبايد عاشق شوم ، نبايد دوست داشته باشم ، محبت كنم ولي انتظار محبت نداشته باشم، غرورم را زير پا بذارم، از عشق نفرت داشته باشم،...
چرا؟
تا كي ميتونم اين همه غم رو تو دلم  حبس كنم
تا كي بايد در حسرت آرزوهام بسوزم
اگر اين رسم روزگاره پس چرا بدنيا اومدم ، چرا هر چي مي رم از همه دور مي شم؟
اصلا از كجا اومدم، اومدنم براي چيه؟
وقتي مي شينم با خودم فكر ميكنم مي بينم تمام كارام با آدماي ديگه فرق داره:
همه خوشحالن من ناراحتم، همه مي خندن من گريه مي كنم، همه از شادي حرف ميزنن
من از غم،......
آخه منم آدمم، منم احساس دارم، منم مي تونم بفهمم، ولي كسي نيست كه دركم كنه
اين قدر بهم گفتن عشق وجود نداره يا تو نمي توني عاشق شي منم باورم شده
ولي با همه اين حرفا بازم به عشق اطمينان دارم ميدونم يه روزي عاشق مي شم!
نمي دونم چرا آدما فكر مي كنن كه عاشق شدن جرمه ؟
اگه اين جوريه من دوست دارم مجرم باشم، متهم به حبس ابد در قلبي كه دوسش دارم،
اونم قلب كسي كه قراره عاشقش بشم!
تنها با اين باوره كه ميتونم به زندگي اميدوارباشم
تنها آرزوي منم اينه كه:
خدايا ! ...
درراه رسيدن به عشقم و كسي كه دوسش دارم منو ياريم كن.

من که مي دانم شبي عمرم به پايان مي رسد
                                              نوبت خاموشي من سهل و آسان مي رسد
من که مي دانم که تا سر گرم بزم و مستي ام
                                             مرگ ويرانگر چه بي رحم و شتابان مي رسد

***  پس چرا عاشق نباشم  ***